Anneler Günü mektup yarışmamızın sonuçları belli oldu.
Lafı fazla dolandırmadan dereceye girenleri hemen açıklayalım:

Aslında pek bilmem, nasıl yazılır mektup, nasıl aktarılır duygular ve nasıl dökülür duygular satırlara...
Ama bir anlık heves olur içinizde, bir anlık sevgi coşkusu...

Yazmak istersiniz, içinizdeki her şeyi dökmek satırlara ve haykırmak istersiniz "İyi ki varsın anne!" diye.

Ben de yüzüne karşı söylemem belki ama, satırlarda haykırmak istiyorum. İyi ki varsın annem!
Üzerim, kızarım, bağırır, çağırırım ama dayanır yüreğin, sabredersin...
Akları düşüren saçına, ben miyim?
Kederli, derin iç çekişlerinin sebebi ben miyim?

Pişmanlık, içimde yanan bir ateş gibi alevlenirken, her rüzgar estiğinde pişmanlığımı alevleyen sana karşı tavırlarım mı? Yine sebep ben miyim?
Öyleyse alıp başımı gideyim.
Gideyim, öyle uzak yerlere ki rüzgarlar esmesin, alevlenmesin içimdeki ateş.
Gideyim, öyle yerlere ki hep yağmur yağsın, içimdeki alevleri söndürsün...

Peki benim bunca hatama rağmen bu sabrın neden?
Neden hala beni çok seversin, neden hala kıyamazsın bana, neden ağlarsın ben ağladığımda?
İnsan kendini bu kadar çok üzen birisi için ağlar mı, üzülür mü onun için? Ama sen üzülüyorsun, ağlıyorsun benim için annem.
Ben bilmem annelik duygusunu.
İşte bu nedenlerdendir ya seni üzdüğüm. Sana bağırıp, çağırdığım.
Şimdi ne yapsam, ne yazsam anne?
Ne desem unutursun bütün yaptıklarımı?

Belki unutmazsın seni üzdüğümü, belki saçındaki aklara baktıkça hatırlarsın ya beni, belki her iç çekişinde aklında canlandırırsın benliğimi...
Olsun varsın yeter ki unutma beni, unutma kızını, unutma da nasıl hatırlarsan hatırla...

Estikçe rüzgar, içimde alevlenen pişmanlıklar olsa da, yağmur hep yağsa ama söndüremese havaya kalkan alevleri, hata yapmış olsam da, seni üzmüş olsam da, yüzüne karşı söyleyemediğim iki-üç kelime hep durur dudaklarımın arasında:
"Seni çok seviyorum..."

Odaya girdiğimde camın kenarına sinmişti bedeni, sessizdi...
Sadece ara ara duyulmasın diye içinden attığı çığlıkların sesi geliyordu. Gözleri kıpkırmızıydı. Henüz çok küçüktüm. Bir insanın ağlaması için tek nedenin, istediğinin yapılmaması ya da anne babasından azar işitmesi olduğunu sanıyordum.
Ağlayan annemdi ve onun için bunların hiçbiri söz konusu olamazdı.

Düşlerimin o zaman anlayamayacağı bir merakla ve içimi acıtan kaygıyla ona sımsıkı sarıldım.
- Ne oldu, neden ağlıyorsun? diye sordum.
- Yok birşey yavrum, diyerek beni sımsıkı bağrına bastı.

İçinden gelen sesi duyabiliyor, boğazındaki düğümleri hissediyordum. Korktuğumu anlayınca,

- Annemi özledim. Tanrı'dan tek dileğim beni senin yanında olmam için sana bağışlasın, dedi.

Annem ki tek dostum, annem ki güvendiğim tek yer, annem ki benim her şeyimdi.

Yıllar acısını silmiyor, azaltmıyor. aksine çok çok daha artıyor. Kokusunu, ellerini, sesini özlüyorum. Bu sabah yanıma geldi, öyle bir sarıldım ki, bırakamadım. "Gitme!" diye seslendim, "Beni de al!" dedim.
Önce saçlarımı okşadı sonra "Ben hep  yanındayım, sizlere bakıyorum. Sen çocuklarının ve eşinin yanında ol. Seni mutlu görmek beni de mutlu ediyor," diyerek yanımdan uzaklaştı.

Unutma, anne her şeydir, anne affeder, anne terketmez, anne güvenir, anne korur, anne sever, anne her zaman her yerde senin yanındadır.

O günü hiç unutmadım, kimi geceler uykudan uyanır, gizlice yatak odasına süzülür ve annemin nefes alıp almadığını kontrol ederdim, gece kalkıp Allah'a dua eder ''Ne olur onu benden alma, ona güzel günler göstermemi sağla!'' diye yalvarırdım.

Güzel bir ailede büyüdüm. Hafta sonları annemin yaptığı saç böreğinin kokusu yayılırdı odaya. Ben koşarak kahvaltı anonsunu bekleyen babamın kucağına atlar 'Hadi annem kahvaltıya çağırıyor,'' derdim.
10 lira karşılığnda anneme kapı camlarını silmek için yardım ederdim. Hafta sonları, babam pide yaptırır ve bizi hamama götürürdü. Şimdi bile o hamamın rutubetli havasını ve kokusunu iliklerimde hissediyorum.
Annem, saçlarıma gaz yağı sürer ve biraz beklettikten sonra iyice yıkardı. Sonra portakal yemek için mola verirdik, bir iki saat sonra babam bizi almaya gelirdi. Ne kadar güzeldi...

Büyüdüm, hırçınlaştım, 17'sinde onların dediği her şey yalan ve yanlıştı benim için. Yanlışlar yaptım, kırdım; sandım ki ben büyürken onlar hep aynı yaşta kalacaklar...
Onların yüzündeki çizgiler çoğalmayacak, onlar yürümekte hiç zorlanmayacaklar, ben ne kadar büyürsem onlar yine benimle beraber koşacaklar...

Bugün 33 yaşındayım, annem artık koşamıyor, biraz yürüyor sonra tökezliyor. Vücudunun  her yeri ''Yardım!'' diye bağırıyor ve ben olanları seyretmekten, çocukluğumda olduğu gibi dua etmekten başka birşey yapamıyorum.
Değişmeyen tek şeyi, yıllara yorgun düşen kalbi, hala atıyor ama bir gün sekecek diye kahroluyorum.

Artık büyüdüm ve camın kenarına sinmiş annemin bedeninin yerinde kendimi buluyorum. Dört yıldır savaştığımız meme kanserinin üstüne rahim kanseri tanısı konan annemi kaybetmekten çok korkuyorum. Bu öyle bir korku ki, nefes alamıyorum, ona gösterecek güzel günleri sıraya sokmakta zorlanıyorum.
Yediğim her farklı yiyecekten bir parça ona götürüyor, görmediği yer kalmasın diye uğraşıyorum. Bunları yaparken de tutsağı olduğumuz paranın önünde eğilmek ve ezilmekten tiksiniyorum. Sevgiyi göstermek için bile paranın esiri olmak ve onsuz birçok şeyi yapamamak ne acı...

Her izin günümde yanına gidiyor, tombik göbeğine başımı koyuyor şöyle derinden bir nefes çekiyorum. Kokusun ta içime çok çok derilere kazımak istiyorum. Annemin değerini, annenin bir insan için ne anlama geldiğini anladığım için ondan ayrılmak istemiyorum.

Ne olur Allah'ım, beni onsuz bırakma, onun sevgisinden mahrum etme!
Şimdi ona daha çok ihtiyacım var. Ben de yeni bir anneyim ve anneliğin ne kutsal bir değer olduğunu şimdi daha iyi biliyorum. 
Ben de çocuğuma onun yarısını kadar güzel anılar bırakabilirsem ne mutlu bana.
Gitme, gitme anne, beni sensiz, beni yalnız, beni dostsuz bırakma.

Sen, bu hastalıklardan korkma. Ustanın dediği gibi ''GÖRECEK GÜNLER VAR DAHA, ALDIRMA GÖNÜL ALDIRMA''.
Sen bana verilen en güzel hediyesin. İyi ki varsın anneciğim, unutma artık sana daha çok ihtiyacım var.

Seni çok ama çok seviyorum...

Kızın prensesin Yeşim  

SEN HEP YANIMDA OL!

Onca yaşına rağmen annesinin gülünün, dünyada bir tane olan annesine mektubu bu...
Onun dokuz ay on gün yediğiyle yedirdiği, göz bebeğinden öte, geceleri uyku tutmadığında karnını tutup sevdiği bebek bunları yazan...

Yumurtadan zigota, embriyodan küçücük elleri olan bir meleğin annesine bu mektup. Bir anneler günü adına da olsa, her zaman ki düşüncelerini elinden geldiğince yansıtan bir mektup bu. Kapıları sonuna kadar açtığı yavrusunun ona bir anneler günü hediyesi!

Zigot halimle bile hissedebiliyordum seni. Orada dışarıda olduğunu, beni beklediğini biliyordum. Benim meleğim dışarıda, seninki ise içinde, derinlerdeydi.
Kalplerimiz birlikte çarpmaya başladı ya anne, bana verdiğin güven öyle bir arttı ki! Dokuz ay dedik ya başta, sen heyecanla bekliyordun ya dışarıda, ben suda yüzerken anne, seni düşünüyordum. Göbek bağını koparıp attıklarında kalbim senden farklı atıyor, bedenim senden uzakta kalıyordu. Başta buna o kadar çok üzüldüm ki!

Sonra farkına vardım her şeyin. Sen ne kadar beden uzakta olsan da, yüreğin hep benimleydi. Hissediyordum. Kokuna tanıyordum. Beni kucağına verdikleri an var ya anne; tekrar eski yerimde, içinde kalmak yerine orada kucağında olmayı ne kadar çok beklediğimin farkına vardım. 

İlk adımlarımı atarken gülüyordun ya anne,"Aman kızıma!" diyordun. Üstüme titrediğini gördükçe kendimden sakınıyordum. Büyüyordum. Hem de çok hızlı. Bir de baktınız konuşuyorum, kendi başıma yemek yiyorum.

Kocaman makarna tepsisini önüme koyduğun anlar var ya anne, orada haykırmak istiyordum "Benim annem!" diye.

Saçlarım uzuyordu ya anne uzamasın istiyordum anne. Seni iyi göremiyordum çünkü.

Dışarıda oyun oynarken öğütler veriyordun ya arkamdan. Dinlemiyorum sanıyordun. Hepsi aklımda anne. "Oyuncaklarını paylaş, arkadaşlarınla kavga etme!" Söylediğin her şeyi anlıyordum. Anlayabileceğim dilden konuşuyor, kendini dinlettiriyordun.

Geceleri uyuyamazdım ya hani, yanıma uzanır kucağına alır, sana anlatılan masalları anlatırdın ya bize. Hiç bıkmazdım anne! Ayağına iğne batan horozu hiç unutmadım. Çektiği acıyı...

Üzmek istemezdim seni, ama olmazdı ki. Seni kırdığım her an içimde fırtınalar kopar, kendime lanetler yağdırırdım. Hala da öyle anne. Seni üzmek ölüm gibi. Yokluğunu hissetmek ölüm gibi. Sensiz olmaz anne. Yapamam... Meleğim meleğini bırakıp giderse onu kim korur?

Okul çağlarımda öğretmenimle "Benim çocuğum sol eliyle yazacak!" kavganı hatırlıyorum da. Beni savunman çok hoşuma gitmişti. Sağ elimle yazamıyordum işte...
Evde ödevlerimi sol elimle, okulda sağ elimle yazdığımı hatırlıyorum da, o zaman da yanımdaydın anne! Beni zaman zaman sıksa da sağıma, soluma, arkama önüme bektıkça seni görmek hoşuma gidiyor. O verdiğin güven yok mu anne!..

Arkadaşlarıma davranışlarını hep beğenmişimdir. "Çok şanslısın!" derler genelde bana. Evet, öyleyim anne. "Sen dünyada teksin ve benim annemsin!"

Sen hiç gitme anne! Sağımda, solumda, arkamda ve önümde ol...
Sen olmazsan kim kollar meleğini? Kim masal anlatır? Kim sonsuz güvenir bana? Seni seviyorum anne...

Varlığının verdiği huzur ve güven hayatımın en büyük parçası...

Annem annem, canım annem 
Benim tatlı melek annem,
Korksam yanımda beklersin,
üşüsem yorgan örtersin,
Sarılır,okşar,seversin,
Kucakla,öp beni anne

misalowna

En değerli varlığa;

Annelerin bitanesi. Sen benim için dünyadaki her varlıktan daha değerlisin. Ben dayanamayıp dünyaya erken gelmek istediğim için olmuş bütün olanlar. Anneannem öyle anlatıyor. Soğuk bir kış günüymüş, evde annem fasulye ayıklarken başlamış sancıları, hastaneye kadar bile dayanamamışım. Yolda anneannemin kucağına doğmuşum. Ama sen kan kaybından beni kucağına bile alamadan başka bir dünyaya uçmuşun. Ben seni hiç göremesem de tanıyorum seni. Kokun burnuma geliyor arada. Siman geçiyor gözümün önünden. Resimlerle yetinmeye çalışıyorum ama olmuyor anne olmuyor.  Sen benim yüzümden gitmişin sinirlenince bana öyle diyor herkes. Bazen kızıp inkâr ediyorum bazen de haklı olduklarını düşündüğüm için susup gizlice odamda ağlıyorum. Hep pollyannacılık oynuyorum kendi kendime. Hep bardağın dolu tarafına bakmaya çalışıyorum. Olmuyor…

Her anneler gününde keşke sende olsaydın yanımda diyorum. Anneler gününün sevmediğim bi yönü de her yerde anneler gününü kutlayan pankartlar yazılar asılması… ve insanların anneme ne alsam konuşmaları… ben sana ne alsam diye düşünemiyorum. Neden hoşlandığını hangi çiçeği sevdiğini en çok hangi renkleri giydiğini… hiçbirisini bilmiyorum. Ama her anneler gününde mektup yazıp toprağının arasına sıkıştırıyorum. Alıp okuyosun biliyorum. Çünkü toprağına sıkıştırdığım gece rüyama girip öpüyorsun beni, teşekkür ediyorsun. Bende senin kokunu duyuyorum, sana sarılıyorum. Rüya hiç bitmesin uyanmıyım diyorum ama çalar saatin kulakları tırmalayan sesi ve babamın ıslıklarıyla uyanıyorum. Babamda üzüldüğümü biliyo ama ne desin ki adamcağız. Senden söz açılınca gözleri doluyo. Kelimeleri boğazında düğümleniyo ve bana senin uyku vaktin geldi hadi yatağa artık diyo.

Bende yatıp seni düşünüyorum gene. Herkes yazılısından aldığı iyi notu, geçirdiği güzel günü düşünüyo ben seni düşünüyor hayalinle uyumaya çalışıyorum belki o zamn rüyama girersin die. Birazdan babam gelio başımda oturuyo saçlarımı okşuyo ağlıyo, ağlıyo,ağlıyo… çok üzülüyorum haline. O gidince bende ağlıyorum. Neyse anne. Seni dertlerimle seni sensizliğinle üzüyorum. Sen kendini üzme ben iyiyim babamda . sana bu annler gününde gül aldım. Bütün anneler gülü severmiş çiçekçi amca öyle söyledi. Gülü de başucuna koyuyorum. Yarın yine gelip sana teşekkür edicem. Hani bu gece rüyama girip beni öpüceksin ya….

                        Seni çok seven kızın

anneciğim seni o kadar çok seviyorum ki anlatamam.ben seni babamın seni sevdiğinden kat kat daha fazla seviyorum.bunun sebebi sen bana o kadar çok emek verdin ki...beni büyüttün,ben hastalandığımda hep yanımda oldun,bütün hüzünlerimi hatta ve hatta sevinçlerimi seninle paylaşmamı sağladın.anneciğim bana yaptığın bunca iyiliği ben sana nasıl ödeyeceğim.anne biliyor musun beyaz ve sarı renkleri bana neyi çağrıştırıyor.beyaz denince aklıma melek geliyor.melek denince aklıma sen geliyorsun annem.anneciğim sen benim sağ omzumun meleğisin.bana bunca iyilik yaptın.sarı denince aklıma güneş geliyor.güneş denince aklıma güneş gibi parıldayan gözlerin geliyor annem.anneciğim ben bir çiçeğim ve ben seni büyüme kaynağım olarak kabul ediyorum.yani toprağım,suyum,güneşim gibi.eğer sen bana parıldamassan ben bir çiçek olrak büyüyemem.eğer ben büyüyor ve gelişiyorsam anneciğim herp senin emeklerinle oluyor anneciğim.anneciğim sen bir gülsün solmayan.hani derler ya "cennet annelerin ayakları altındadır."diye.işte anne gerçekten öyleymiş.anneciğim beni sevdiğin, beni koruduğun ve bana katlandığın için çok teşekkür ederim.benim en güzel annemin anneler gününü kutlar,ellerinden öperim.anneciğim sana son olarak şunu söylemek istiyorum.annelere olan saygı ve sevgimiz tek anneler gününde değil,hergün hatırlanmalıdır.ve ben seni her zaman için seviyorum...

Seninle açtım gözlerimi dünyaya

Minicik kalbim seninle başladı atmaya

Savunmasız,çaresizdim şu hayatta

Ama hep mutluydum senin kollarında.

Geceleri gündüz yapıp ayrılmazdın baş ucumdan

Sevgi ile baktın gözlerime her an

Ağlayınca sende eriyip giderdin göz yaşlarımdan

Acırdı için dayanamazdın  hiç bir zaman

Sen varsın hayatımın her devresinde

Ağladığımda söylediğim tek kelime ANNE!

Sevgilerin en yücesi sensin yine

Bilirim ana gibi yar olmaz diye.

Büyüdü minik kalbim seninle

Olmadığında yanımda, sen hep kalbimde

Düşlerimde,gözlerimde,sözlerimde

Sözcüklerin,hayallerin en güzeli ANNE

Seninle açtım gözlerimi dünyaya

Minicik kalbim seninle başladıatmaya,

Ölüm gelip bizi ayırdığında

Son nefesimde yine sen ol yanımda ANNEM AZİZ ANNEM